Terug in België (549 km)

Niets om vrolijk over te worden. De zon hebben we al 2 dagen niet meer gezien en de laatste 200 km hebben we meer regen over ons heen gehad dan tijdens al onze winterverblijven in Spanje van de laatste 7 jaar samen!
Nee, vrolijk word je er niet van. Ook niet van de erbarmelijke staat van onze snelwegen. Vergeleken met de Franse en Spaanse zijn die van ons heirwegen.
En dan heb je nog de brandstofprijzen, die in België minstens even hoog zijn dan in Frankrijk, maar met dat verschil dat wij dit zonder enige vorm van protest aanvaarden. Chapeau gilets jaunes!
Vrolijk word je ook niet als je beseft dat je over enkele dagen, zij het halftijds, weer aan ’t werk moet.

Maar ik eindig positief. Komende zondag zien we onze kleindochter, Lilly, weer. We hebben je gemist schat!

Hieronder enkele sfeerbeelden van onderweg.

 

Advertenties

Aubigny-sur-Nère (649 km)

Ook vandaag was het ongeveer 10 uur toen we vertrokken. In tegenstelling tot gisteren, toen we bijna de ganse rit twee rijstroken ter beschikking hadden, ging het vandaag heel wat moeizamer.
Uitgezonderd het stuk tussen Limoges en Vierzon ging het grootste deel vandaag over kleinere wegen en passeerden we vele dorpjes. Ann had haar bezig gehouden met het tellen van de rotondes: ze kwam uit bij 71 stuks!

De gele hesjes waren nog steeds even strijdvaardig als 6 weken geleden. Ann kon ook nog foto’s maken van de wijngaarden van Bergerac, de kathedraal van Périgueux en we zagen onderweg een Citroen Ami 8. Ik herinner me nog dat mijn vader er zo eentje had. Volgestouwd met tomaten uit de serre ging het richting veiling.

Rond 19 uur kwamen we aan op de camperplaats van Aubigny-sur-Nère.

Oloron-Sainte-Marie (698 km)

Deze voormiddag rond 10 uur reden we van de camping af. Als ik me niet vergis zag ik in de spiegel Anita in de verte nog wuiven. Eens op de AP-7 konden we recht voor ons de Bernia nog een laatste keer bewonderen. Enkele weken geleden hebben we daar nog een mooie wandeling gemaakt.

We waren al een tijdje aan het rijden toen we voor ons een camper met blauwe aanhangwagen zagen opduiken. Ons vermoeden klopte, het waren Rudy & Annick die deze morgen ook vertrokken waren. Al wuivend staken we hen voorbij. Later toen we na het tanken in Teruel de autostrade opreden zagen we hen nog eens!

Ondertussen hebben we de Pyreneeën achter ons gelaten en staan we op de camperplaats in Oloron.

Afscheid

Deze ochtend heb ik de laatste keer van de scooter gebruik gemaakt om voor de laatste keer een vers stokbrood te gaan halen voor het ontbijt. Dan kon het opruimen van de camper beginnen: luifel een beetje poetsen en indraaien, tafel en stoelen opbergen en garage opruimen. De fietsen hadden we nog een laatste keer nodig omdat we namiddag afgesproken hadden met Dirk & Natasha en Rudy & Annick om voor de laatste keer naar de Pizza4U in Albir te gaan. Zoals verwacht was alles weer dik in orde. We namen afscheid van hun en gingen nog een laatste keer boodschappen doen voor we terug naar de camping reden. We namen ook afscheid van Frank & Lea, Vic & Nieke, Jef & Anita en Frans & Odette. Eerder namen we ook al afscheid van Eddy, Louis, Ferdinand, Rob & Letty, Guy & Suzanne, Juanito & Carine, Monique en alle andere wandelvrienden van de VVB.
Adiós a todos.

Guadalest

Morgen komen ze de scooter terug ophalen dus maakten we vandaag onze laatste 😦 trip. We reden naar Guadalest: een mooi oud dorpje, gebouwd op en tussen de rotsen met een prachtig uitzicht op het nabijgelegen stuwmeer. Het is ondertussen alweer zes jaar geleden dat wij hier nog waren.

Maar voor het zo ver was hielden we halt in Polop, waar we eergisteren het Plaça dels Xorros met de fonteinen gemist hadden. Deze keer waren we er snel en konden we beginnen met tellen en ja Eddy, het waren er exact 221. 🙂

Na Guadalest reden we naar Beniardà waar we in een typisch Spaans restaurantje, Ca Gloria, een dagmenu bestelden, maar dat viel een beetje tegen. Het voorgerecht was één bord sla waar we met zen vieren moesten uit prikken, daarna linzensoep en als hoofdgerecht een varkenskotelet met een zoete peper en een paar frieten die enkel voorgebakken waren. Achteraf kregen we nog een potje veel te slappe pudding. Het beste van het hele menu was de Moscatel die we bij de, te dure, rekening kregen. 🙂

Na deze feestelijke maaltijd toerden we nog rond het meer en aan de stuwdam vonden we onze derde cache van vandaag.

Polop

 

Guadalest